انتخاب صفحه
شماره 4463 - سه شنبه 23 آبان 1396
شماره های پیشین:

سیاست شهری و دیپلماسی شهری در شهر تهران

 یوسف آزاد فلاح _ یوسف درویشی

شهرها درواقع مهمترین فضای بسترساز موثر برای حرکات سیاسی، اقتصادی اجتماعی و فرهنگی به شمار می‌آیند و سهم و جایگاه سیاسی و دیپلماتیک شهری به صورت ایده آل آن در شهرهای آسیایی بالاخص ایران بسیار ناچیز است. دیپلماسی شهری در واقع ابزارهای سیاست‌گذاری شهری و فرایندها، نهادها و ترتیبات اقتصادی سیاسی و اجتماعی فرهنگی است که مدیریت‌های شهری به منظور کنترل کشمکش‌ها از آنها برای تقویت همکاری‌های جهانی بین شهری و رسیدن به منافع و علایق شهری و شهروندی مشترک با هدف برقراری یک زیست فضای شهری پایدار استفاده می‌کنند. برای اینکه بتوانند فضایی امن، دموکراتیک و پررفاه و سرشار از نشاط و آزادی حقوق بشری برای شهروندان خود ایجاد کنند. سیاست دیپلماسی شهری بر امنیت شهری، توسعه شهری، اقتصاد شهری، شبکه شهری، نمایندگی شهری، فرهنگ شهری تمرکز می‌کنند.
سیاست جدید شهری تحول در شیوه‌های حکمرانی و نهادهای منتسب  به شهری می‌باشد به عبارت ساده‌تر سیاست شهری مجموعه‌ای از چانه زنی‌های قدرتی و دولت و سرمایه در شهر است که سعی در برآورده نمودن نیازهای شهروندان از یک طرف و از طرف دیگر تسلط حزب و گروه‌ها بر منافع مورد انتظار در شهر برای این جمع می‌باشد، در واقع دیپلماسی شهری نوعی رویکرد  منفعت طلبی دو جانبه در شهر می‌باشد که یک طرف منافع شهروندان را در بر می‌گیرد و از طرف دیگر احزاب و گروه‌ها سعی در محکم‌تر نمودن جای پای خود در برنامه‌ریزی، تصمیم‌سازی، تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی می‌باشد. باید اشاره کرد که در کشورهای توسعه نیافته اثرگذاری و نقش آفرینی  مردم و شهروندان در بحث میزان بازیگری شهری در مقابل چانه زنی باندهای  قدرت و ثروت از اعتبار کمتری برخوردار است و همین عامل باعث عدم دیده شدن منافع عمومی‌شهروندان در تصمیم سازی‌ها و برنامه ریزی‌های شهری است .
‌شعار تبلیغاتی سیاست شهریِ  در واقع  به دنبال اهدافی مانند ترویج ارزش‌های زندگی شهری، ارتقای خلاقیت و كیفیت زندگی، عدالت اجتماعی شهری وتکثرگرایی می‌باشد. 
امروزه سیاست شهری  در کشورهای توسعه نیافته تزریق تفکر  شهر گریزی و  نکوهش مهاجرت در شهرها به‌ویژه مادرشهرها و کلانشهر‌هاست که  با استفاده از مباحثی چون شهر انتقامجویی سعی در تئوریزه کردن فاصله طبقاتی در شهر می‌باشد،  بر فرض مثال استفاده از فضای پارک‌های عمومی‌شهری صرفا جهت استفاده از طبقه ویژه می‌باشد و از نوع سهم‌ بریِ بی‌خانمانان از آن با واكنش شدید روبه‌رو می‌شود نوعی از سیاست خشم شهر می‌باشد. واقعیت ایران نشان می‌دهد متقاعدسازی دولت و گرفتن امتیازات از سوی مدیریت شهری تهران برای سهیم شدن در عرصه سیاست دیپلماسی شهری نیازمند برداشتن گامهای اولیه است که به ظاهر هنوز راه‌های آن هموار نشده است. بنابراین صرف شرکت کردن مدیریت شهری تهران در چند نشست بین شهری (مانند مجالس شهرداران آسیایی و ...) و یا عضویت نیم بند در چند سازمان بین‌المللی شهری (مانند آیولاو...) نمی‌توان تحقق دیپلماسی شهری را انتظار داشت. 
پس می‌توان به این نتیجه رسید که دست کم هرگونه برنامه‌ریزی اولیه برای تحقق اهداف منوط به همکاری فعال و جدی دولت و حکومت با مدیریت شهری خواهد بود این نکته باید در هرگونه طرح سیاست‌گذاری دیپلماسی شهری تهران به عنوان مبنای برنامه‌ریزی و سیاست گذاری لحاظ شود.

لطفا نظر خود را درباره این مطلب بیان نمایید

draggablePen