انتخاب صفحه
شماره 4463 - سه شنبه 23 آبان 1396
شماره های پیشین:

سرمقاله

در سوگ وجدان

حمیدرضا شکوهی

نمی‌خواهم پا جای پای همان‌هایی بگذارم که از هر حادثه‌ای برای زدن رقیب استفاده می‌کنند و جان مردم را دستاویزی برای تسویه حساب‌های سیاسی قرار می‌دهند که زشت‌ترین کار ممکن است. می‌خواهم درباره زلزله غرب کشور بنویسم و ساختمانهای نوسازی که خراب شد و قربانی گرفت. ساختمان‌هایی که بازمانده طرح مسکن مهر بود... اما نمی‌خواهم از محمود احمدی نژاد بنویسم که طرح مسکن مهر بازمانده از دوران اوست. می‌خواهم از ارزش جان مردم برای خود مردم بنویسم که چه بی ارزش شده در دوران ما...
عکس‌هایی که از زلزله غرب کشور مخابره می‌شود، نشان می‌دهد که به عنوان مثال، ساختمانهای مسکن مهر ویران شده و ساختمان‌های مشابه با عمری بیشتر سالم مانده است. اینجا مقصر کیست؟ وجدان پیمانکار و طراح و معمار ساختمان وقتی این ساختمان‌های پوشالی را می‌ساختند کجا بود؟  ناظران کجا بودند؟ وجدانشان خواب بود یا بیدار، وقتی قرار بود نظارت کنند؟ فکر نمی‌کردند ممکن بود خانواده خودشان در آن ساختمان‌ها ساکن شوند؟ و سوال مهمتر : اگر برای خودشان ساختمان می‌ساختند هم با همین استانداردهای پوشالی می‌ساختند؟ پاسخ قطعا منفی است. ساختند و رفتند. ناظران هم ندیدند یا اگر دیدند، جدی نگرفتند و رفتند. حاصلش شد خانواده‌هایی که داغدار این بی‌مسوولیتی شدند.
 البته نمونه‌های این بی‌مسوولیتی بسیار است. در هر جای دیگر کشورمان هم چنین ساختمانهایی ساخته شده که با یک زلزله می‌ریزند و جان عده‌ای را می‌گیرند. آن وقت همان کسانی هم که سازنده و طراح و برنامه‌ریز و ناظر همین ساختمان‌ها و ساختمان‌های مشابه در سایر شهرها بودند، از غم جان باختن هموطنانشان اندوهگین می‌شوند و چند روزی متن‌های غم‌انگیز در تلگرام رد و بدل می‌کنند و ابراز همدردی می‌کنند و حتی ممکن است برای یاری هموطنان خود، خون اهدا کنند. اما چند روزی که بگذرد، باز هم آش همان آش است و کاسه هم همان کاسه. دوباره ساختمان‌هایی در شهرهای بزرگ و کوچک، از تهران گرفته تا سرپل ذهاب ساخته می‌شود که کسی به فکر استانداردهایش نیست، چون قرار نیست خودش در آن ساکن شود. بعد هم زلزله‌ای می‌آید و ساختمان می‌ریزد و داستان ابراز همدردی همان‌هایی که عامل آن بودند دوباره آغاز می‌شود. حالا وای به روزی که این زلزله تهران را بلرزاند... فکر می‌کنید چه چیزی از تهران بماند؟ 
این دولت و آن دولت هم ممکن است مقصر باشند. اما سهم دیگران چقدر است در این دردها و رنج‌ها؟ اگر آن دولت، طرح مسکن مهر را تصویب کرد، چه کسانی آن را در سراسر کشور اجرا کردند؟ زلزله غرب کشور ممکن بود در شرق کشور رخ دهد یا در شمال یا جنوب و حتی پایتخت. در هر جا که این زلزله رخ می‌داد ممکن بود تلفاتش به مراتب بیش از این زلزله باشد. ای کاش پیمانکاران و ناظران و سازندگان بناهای تخریب شده را – اعم از مسکن مهر و غیر مهر – فرا می‌خواندند و از آنها می‌پرسیدند هنگام ساخت و نظارت به فکر جان هموطنان خود بودید؟ 
البته امید چندانی نیست. چند روزی در این فضا می‌مانیم و ابراز همدردی می‌کنیم و تاسف می‌خوریم از جان باختن هموطنانمان. بعد هم دوباره روز از نو و روزی از نو. پلاسکو را هنوز یادمان نرفته است که مردم ابراز همدردی می‌کردند و مسوولان قول کمک می‌دادند، اما هنوز مغازه دارانش بلاتکلیفند و محل ساختمانش خالی. همگی ما فراموشکاریم... 

لطفا نظر خود را درباره این مطلب بیان نمایید

draggablePen